Eind februari vertrok ik naar Cordoba & Jaen om deel te nemen aan de Andalucia Bike Race, een zesdaagse UCI mountainbike wedstrijd, bestaande uit 425 km en 10.000 hoogtemeters. Ik had goed getraind, ik beschouw mezelf als aardig fit (ik heb de afgelopen zeven, acht jaar elk jaar tien tot vijftien duizend kilometer gefietst met 250-300 duizend hoogtemeters) en ik keek uit naar het evenement.
Etappe 1 was een tijdrit over 40 km
Etappes 2, 3 en 4 waren 70-80 km met circa 2000 hoogtemeters per dag
Etappe 5 was 105 km met ook 2000 hoogtemeters
Etappe 6 was 50 km met 1500 hoogtemeters
Ik had het zwaar in de tijdrit; ik was te warm gekleed en ik kookte mezelf tijdens het fietsen en misschien hield ik me met de volgende etappes in het achterhoofd ook wel iets in. Ik had nog nooit een meerdaags evenement gedaan en ik wilde niet te vroeg te hard gaan en dan misschien de zes dagen niet uit kunnen rijden. De resultaten van de eerste etappe bepaalden de startvolgorde voor de volgende dag en na een redelijk teleurstellende prestatie stond ik in het zesde startvak van de zeven de volgende morgen.
Etappes 2, 3 en 4 gingen goed. Ik reed alle technische uitdagingen, ik had geen mechanische problemen en ik viel niet. In het achterveld moeten starten, had zijn nadelen, aangezien het meestal vijftien tot twintig kilometer duurde tot het veld uitgedund raakte, wat betekende dat je op het tempo van de mountainbiker voor je moest rijden of van de fiets af moest als het pad opgestropt raakte. De routes en de paden waren fantastische gedurende het hele evenement. Van sommige paden weet ik dat ik ze niet zou hebben gereden als ik ze vooraf had gezien, dus ik was heel blij dat ik technisch goed aan het rijden was.
Echter, meerdere dagen in het zadel en het eten/drinken van meer energiegels, repen en drankjes begon zijn tol te eisen, vooral van mijn spijsverteringssysteem. Dag 5 was zwaar! Het was de langste en warmste dag en mijn lichaam leek wel stilgelegd. Ik trapte de pedalen rond, maar ging nergens snel! Elke kilometer leek eeuwig te duren. Hoewel ik erin slaagde te finishen, was ik mentaal gesloopt, licht gedehydrateerd, en ik wilde niet te ver bij het toilet vandaan zijn (als je begrijpt wat ik bedoel). Die avond sliep ik veel, maar ik kon niets eten of drinken zonder dat het er van boven of vanonder weer direct uit kwam. Ik overwoog serieus om ermee te stoppen. Gelukkig voor mij ben ik een oude, koppige ezel, en hoewel ik eruit zag als een lijk, sleepte ik mezelf naar de startlijn en reed ik de laatste 50 km, volledig leeg. Een enorme dank aan Keith, die me letterlijk naar huis heeft getrokken de laatste 25 km.
Tijdens de rit had ik meer dan genoeg tijd om over mijn prestatie na te denken en er vragen bij te stellen. Kan ik mezelf wel of niet laten lijden? Hoe kwam het dat ik me uiteindelijk zo beroerd voelde? Had ik het kunnen voorkomen? Zal ik ooit weer een etappewedstrijd rijden? Wat kan ik mee nemen uit deze ervaring?
Kan ik mezelf laten lijden? Ik heb een “Everesting uitdaging” gedaan, ik heb 300 km in één dag gefietst en ik gaf niet op in de ABR (Andalucia Bike Race), dus ik denk van wel; dat ik weet hoe ver ik mezelf kan pushen.
Hoe kwam het dat ik me uiteindelijk zo beroerd voelde? Misschien is het de combinatie van meerdere dagen fietsen en het eten/drinken van meer energetische dingen dan normaal, het ontbreken van een thuis gekookte maaltijd na elke rit om te herstellen, en op de langste dag hadden er – voor mij – meer eet/drink stops moeten zijn tijdens de rit. Ik durf te zeggen dat ik niet genoeg gegeten en gedronken heb tijdens de vijfde etappe.
Had ik het kunnen voorkomen? Misschien, wie weet! Je kunt altijd meer trainen voor een evenement. Ik heb mijn routine van eten en drinken voor en na de etappe goed gedaan, afgezien van na de vijfde etappe, toen ik gewoon helemaal niets meer kon.
Zal ik ooit weer aan een etappewedstrijd deelnemen? Mijn directe reactie was: “nee”. Nu, twee maanden later, zou ik niet overwegen om een andere etappewedstrijd te doen. Misschien zal ik in de toekomst toch weer deelnemen, wie weet, want ik weet het zeker niet! Zeg nooit nooit, zoals het gezegde luidt.
Wat kan ik mee nemen uit deze ervaring? Ik wist dat een etappewedstrijd zwaar zou zijn… Maar niet zó zwaar. Hoed af voor iedereen die aan zulke evenementen deel neemt, ze zijn niet gemakkelijk. Hoe fit je ook denkt te zijn; het is niet genoeg! Je moet meer trainen! Ik ontdekte vooral hoe ver ik mezelf fysiek en mentaal kan pushen. Ik ben volhardend! Ik heb een kracht en een innerlijke wil om elke uitdaging die ik mezelf stel te volbrengen. Het duurt lang om te herstellen van deze fysieke duurevenementen, of voor mij duurde het in elk geval lang.
Zoals het gezegde gaat: “Pijn is tijdelijk, opgeven is voor altijd.”
Dus als ik aan opgeven denk, dan vraag ik mezelf af: met welke van de twee zou ik liever leven? Als ik opgegeven zou hebben, dan zou ik mezelf inschrijven voor de editie van 2018 om opnieuw deel te nemen en te proberen de wedstrijd uit te rijden. Gelukkig wist ik het vol te houden in 2017 en zal het niet nodig zijn!
Meer dan 900 renners startten de wedstrijd. Minder dan 600 wisten te finishen.
